Veere Horstman is een fine-art designer die werkt op het snijvlak van kunst, verhaal, geschiedenis en verzamelen. Haar praktijk wordt gedreven door onderzoek naar het gewone dat de tand des tijds heeft doorstaan: antieke materialen, verloren objecten en de verhalen die ze met zich meedragen.
Zij vertaalt deze thema's naar kleinkunst, keramiek en ambachtelijke objecten waarbij ze historische technieken en disciplines combineert met een fabelachtige beeldtaal. Door te werken met de esthetiek van een ander tijdperk ontstaan objecten die tegelijk vertrouwd en onwerkelijk aanvoelen. Haar werk richt zich tot mensen die, net als zij, de rust willen vinden om te luisteren naar wat objecten te vertellen hebben. Mensen die waarde hechten aan het kleine, het handgemaakte, en de rituelen die tijd kosten.
De vraag die centraal staat is: wat verdient het om bewaard te worden, en waarom?
In haar afstudeerproject vertaalde zij ansichtkaarten uit de vorige eeuw naar keramische objecten. De kaarten ,ooit vluchtig gelezen en snel vergeten, krijgen een permanente, tijdloze vorm.
Zo worden intieme momenten tussen onbekenden opnieuw zichtbaar, jaren later.
Dit is de rode draad in haar praktijk: het herontdekken van wat verloren dreigt te gaan, en het terugschenken van aandacht aan de verhalen en rituelen die ons verbinden met een groter geheel.
Zij vertaalt deze thema's naar kleinkunst, keramiek en ambachtelijke objecten waarbij ze historische technieken en disciplines combineert met een fabelachtige beeldtaal. Door te werken met de esthetiek van een ander tijdperk ontstaan objecten die tegelijk vertrouwd en onwerkelijk aanvoelen. Haar werk richt zich tot mensen die, net als zij, de rust willen vinden om te luisteren naar wat objecten te vertellen hebben. Mensen die waarde hechten aan het kleine, het handgemaakte, en de rituelen die tijd kosten.
De vraag die centraal staat is: wat verdient het om bewaard te worden, en waarom?
In haar afstudeerproject vertaalde zij ansichtkaarten uit de vorige eeuw naar keramische objecten. De kaarten ,ooit vluchtig gelezen en snel vergeten, krijgen een permanente, tijdloze vorm.
Zo worden intieme momenten tussen onbekenden opnieuw zichtbaar, jaren later.
Dit is de rode draad in haar praktijk: het herontdekken van wat verloren dreigt te gaan, en het terugschenken van aandacht aan de verhalen en rituelen die ons verbinden met een groter geheel.
